februari 2008,  mevr. Post

 

Mag ik u even voorstellen…

Dit keer willen we graag aan u voorstellen; mevr. Post-Dekker.

Waarom mevr. Post?

Bij de aanmelding van de 100e leerling van school pleegt ze zéker een telefoontje én stuurt een kaart. Of met de heropening van dorpshuis ‘de Heugte’, waar zelfs haar kaart publiekelijk wordt voor gelezen. Maar ook  de jaarlijkse financiële bijdrage voor Kontakt slaat ze niet over (…en geeft zélfs wel eens extra!)

 Kortom, deze persoon heeft nog steeds érg veel affiniteit met Nieuw-Balinge. Voor ons een reden om haar eens een bezoek te brengen voor een interview voor Kontakt

Mevr. Post is Samen met echtgenoot Harm Post in 1938 in Nieuw Balinge  komen wonen. Ze zijn 18 augustus 1937 gehuwd. Harm Post is nu alweer 12 jaar geleden overleden. Het echtpaar kreeg 6 kinderen (Henk, Jannie, Jan, Marinus, Tinus en Clarie)

Henk woont in Emmer-Compas,  Tinus in Elp, Jannie in Nieuw Leusen, Marinus in Hoogeveen en Clarie in Drijber. Het gezin woonde aan Haarweg 6.

Hun buurman was de heer Stoel. Hij was de politieagent van het dorp. Harm werkte eerst bij boer Robertus, wat later de boerderij van Jaap Dijkhuis werd. Na die tijd kwam Harm te werken bij blikfabriek Drentina.

Mevr. Post woont nu ongeveer 10-12 jaar in een aanleunwoning van het woonzorgcentrum ”het Derkshoes” te Westerbork. Mevr. Post is 23 september 1918 geboren in Nieuweroord op de grens met Nieuw-Balinge. Ze wordt dan ook dit jaar al 90.  Ze ging in Nieuweroord naar de lagere school.

We troffen een zeer vitale dame waarvan je niet zou zeggen dat ze al bijna 90 jaar is. Tijdens het gesprek bleek dat ze van alle markten nog thuis is.

Klopt het dat u nog steeds kleding versteld?

Trots antwoord ze dat dit inderdaad nog steeds het geval is. Ze is van kinds af aan al met naaien bezig geweest. Na de huishoudschool is zij kostuumnaaister geworden. Dat was in die tijd een zeer serieuze aangelegenheid.  Nog steeds staat de naaimachine in het zijkamertje en wordt nog regelmatig gebruikt.

Volgens mensen die haar kennen hebben ze in het Derkshoes nog veel profijt van haar. Velen gaan met de kleding naar haar toe voor verstelwerkzaamheden.

Mevr. Post heeft dat destijds ook aangegeven: 'als de was terug komt van de wasserette en er mankeert wat aan, dan breng het maar bij mij, dan maak ik het wel' Ze heeft zélfs voor een paar jaar terug een nieuwe naaimachine gekocht van haar vakantiegeld. Ook als er iets niet klopt volgens de regels of wat dan ook, komen ze bij haar voor het schrijven van een brief. Ze zegt dan: ‘Laot ze hier mar inkomen, ik zette de penne wel op papier heur'

 We hebben het ook over de moeilijke momenten in haar leven gehad. Zo is een emotioneel moment het overlijden van haar zoon Jan. Hij was ziek en veel te jong overleden.

Mevr. Post geeft aan dat ze graag in het Derkshoes woont. Toch als er een zorgcentrum in Nieuw Balinge zou zijn gaat ze direct terug. Ze voelt zich een echte Nieuw-Balinger en mist de contacten die ze daar had wel.

Gelukkig komen er nog regelmatig mensen uit Nieuw Balinge op bezoek.  Wat leuk was dat ze vroeger in Welzijn ouderen heeft gezeten. De huidige directrice Mieke Sol, van het zorgcentrum zat daar toen ook in. Samen hebben ze vaak vergaderd.

Ze weet nog te vertellen dat ze ook met het toneel heeft meegedaan.  Ze kreeg meestal een kwaaie rol. Ze acteerde zo goed dat haar kinderen huilend in de zaal zaten.  

Mevr. Post maakt niet veel gebruik van de activiteiten in het zorgcentrum. Ze heeft het te druk met andere dingen thuis en is daar graag. Leest dan ook nog graag  boeken, oa van H.Thyssing.

Mevr. Post leest het Kontakt altijd. Ook de kinderen die op bezoek komen vragen erom als Kontakt weer uit is.

Als we vragen of ze al eens een keer in het nieuwe dorphuis is geweest antwoordt ze ontkennend. Ze zou er graag eens een keer naartoe willen. Wij beloven haar dat ze een keer wordt opgehaald om een kopje koffie daar te gaan drinken.

Mevr. Post neemt dit graag aan.

Na de heerlijke koffie nemen wij afscheid. We kunnen er niet over uit dat deze dame al bijna 90 jaar is en nog zo midden in het leven staat.

We hebben veel respect voor haar en bedanken haar voor de openheid van het gesprek.

Bij het weggaan zien we nog een heel mooi miniatuur kabinet op de kast staan gemaakt van hout. Dit moet een vakman zijn geweest. Trots vertelt mevr. Post dat haar schoonzoon Wilco dit heeft gemaakt.

Bedankt voor het gesprek  mevr. Post!