juli 2010, Mevr. Roelie Dijkhuis


Mag ik u even voorstellen…..

Afgelopen woensdag waren wij te gast bij de oudste inwoonster van Nieuw Balinge, mevrouw  Roelie Dijkhuis.

Roelie Dijkhuis tijdens een ballonvaart 3 jaar geleden waarvan ze zichtbaar genoot

Zij is geboren in 1920 en was onlangs jarig. Haar verjaardag was een groot feest met familie,  vrienden en bekenden.   Als oudste inwoonster weet je natuurlijk veel van Nieuw Balinge.  Voor ons een goede reden om langs te gaan. Roelie had al eens aangegeven aan haar zoon dat zij nooit een interview wilde voor Kontakt. Ze wil zeker niet op de voorgrond staan. ’Laat andere maar, die weten veel meer af van Nieuw Balinge’, had zij eens gezegd.

Nou wij hebben het geweten. We kwamen om 19.00 uur en tegen 21.00 uur vertrokken wij. Hadden we zelf niet aangeven dat het eens tijd werd dan hadden we er nu nog gezeten. Met een heerlijke kop koffie en een prachtig uitzicht op de tuin begonnen wij te vragen.

Roelie waar stond je ouderlijk huis?       

‘Ik ben geboren aan een  van de ‘dwarswieken’ van de Middenraai, dicht aan de Twaalf Ellenweg.  Ik kom uit een groot gezin. Ik had 5 zussen en 1 broer.  Ik  werkte bij  Warrie de Boer in de huishouding. Hij was de schoenmaker aan het zwarte dijkje te Noordscheschut.  Dit deed ik 6 dagen per week. De schoenmaker heeft er tot 4 jaar geleden nog in gezeten. De schoenmaker haalde ook schoenen op in Nieuw Balinge. Op zaterdag werden deze dan weer terug gebracht. Ik hielp ook wel een mee in de werkplaats. Het was altijd gezellig met de knechten die daar werkte.  Ik heb er altijd met plezier gewerkt ondanks dat het hard werken was. We waren gereformeerd en gingen naar de kerk in Noordscheschut.

Ik weet nog goed dat we geen telefoon of elektriciteit hadden. Als je iemand wilde bellen moesten we naar Nieuweroord. Bij ‘Smand’ kon je dan bellen. De eerste telefoonnummers die hier kwamen begonnen met 12. 

Om het dorp te bereiken moesten we over de Koekoeksdijk. Dit was nog een zandpad. Wanneer het geregend had lag het vol modder. Om bij de Middenraai te komen moest je over een vlonder het kanaal over. Dit is een brede plank . Als het donker was stond er een lantaarn. In die tijd zijn er veel kinderen verdronken.  De Hoogeveenseweg was er in die tijd nog niet.

Mijn vader is op 78 jarige leeftijd overleden. Hij werkte bij de werkverschaffing. Daarbij hadden we een stuk land bij huis wat hij bewerkte. Zo ging dat in die tijd’.

Wanneer verliet je het ouderlijk huis?

‘In 1942 ben ik gehuwd met Jaap Dijkhuis. Jaap woonde aan de verlengde Middenraai bij zijn ouders. Hij was een echte Nieuw Balinger. Direct na ons trouwen zijn we op de boerderij bij Jaap zijn ouders gaan inwonen.  We kregen drie dochters en drie zoons. Het was een gemengd bedrijf.

Ik weet nog goed dat we een trekker kregen. Dat was in 1950. Het was volgens mij een Allis Chalmers. Het was een hele sensatie dat we een trekker hadden. Niet iedereen was hiervoor. De tegenstanders vonden dat met regen het land werd vast gereden. Eerder gebruikte we paarden om het land te bewerken. 

Een broer(Geert) van Jaap is altijd op de boerderij blijven wonen. Hij hoorde er helemaal bij. Onze 1e auto hebben we in 1961 gekocht. Volgens mij hadden wij als een van de eerste een auto. Je moet er niet teveel van voorstellen. Als we door een plas reden dan sloeg het water naar binnen.  In 1985/1986 hebben we de boerderij verkocht en zijn aan de Schepersweg gaan wonen. Ik kon wel snel wennen. Alleen het uitzicht miste ik. Verder is het een prima huis om in te wonen.  Het is alweer 10 jaar geleden dat Jaap is overleden’.     

Vroeger moest u hard werken en was er weinig tijd over.  Wat doet u nu nog voor bezigheden?

‘Toen ik nog op de boerderij woonde had ik voor negen uur het meeste huishoudelijk werk in huis al gedaan. Nu begin ik de dag met koffie drinken en de krant lezen. Ik moet er nog steeds aan wennen’.  

Heb je het nu dan rustig?

“Welnee, drukker als ooit. Ik rijdt nog auto en bezoek veel familie. Ik ga zeker 1 keer per week samen met Gees naar Westerbork om te kaarten met de vader van Jan Stegehuis. Met de auto kom ik gemakkelijk in Emmen, Assen en Hoogeveen. Ik heb ondertussen 19 kleinkinderen en 19 achterkleinkinderen. Dus je begrijpt dat er veel bezoekjes zijn af te leggen. Verder bezoek ik de gym. Ik wandel en fiets regelmatig. Het meeste huishoudelijk werk doe ik zelf. Wel heb ik nu een hulp die 1 keer per maand komt.

We hebben verhalen gehoord over de oorlog, de hongerwinter. De aardappeloogst en de dobbe. Over extra voorlevering en de schepen die naar de aardappelmeelfabrieken voeren. 

Het huis ziet er keurig uit en Roelie maakt op ons nog een hele vitale indruk. We vinden het knap ze alles nog zo goed weet. Door haar zijn we nog nieuwsgieriger geworden naar het leven in Nieuw Balinge in vroegere tijden.

 Wij danken Roelie voor haar openhartig gesprek en wensen haar  een goede tijd en veel gezondheid toe.