Wat heb ik toch met …

 

 

september 2011, Geke Strijker-Sok


 

 

Veel! Misschien omdat ik en mijn gezin ons zeer gelukkig prijzen met veel familie en vrienden om ons heen? Of misschien omdat het hier een sociaal gebeuren is en daardoor het wij-gevoel heel hoog ligt? Misschien omdat ik hier geboren en getogen ben? Misschien ook, omdat ik in Nieuw-Balinge een fijne en gezellige kinder- en jeugdperiode heb gehad? Het eerste punt is sowieso een feit. En niet alleen de rest van de punten die ik noem, ook het laatste zou een goede reden kunnen zijn! De inzet en motivatie van de vrijwilligers, de sfeer en gezelligheid onderling, is m.i. niet zo heel veel anders dan toen, want óók in die tijd werd al veel georganiseerd door en voor inwoners van Nieuw-Balinge.

De eerste schooljaren heb ik doorgebracht in de openbare lagere school aan de Verlengde middenraai. In 1968 mochten wij als leerlingen verhuizen naar de nieuwe school aan de Haarweg, die vanaf dat moment de naam ‘meester Sieberingschool’ mocht dragen. Omdat ik met mijn ouders en twee broers aan de Lijsterstraat woonden, kreeg ik het qua ‘reistijd’ erg makkelijk en kon ik zo de deur uit, het grasveldje over naar school.

Ook het dorpshuis was net gebouwd, die de naam ‘de Heugte’ kreeg en waar ik menig uurtje heb doorgebracht. Ik meldde me, zoals zo velen, aan bij de GJVV voor gymnastiek, volleybal en zelfs judoles. Dit alles gebeurde in de gymzaal wat nu de Grote zaal van ‘de Heugte’ is. Een tienersoos was er nog niet, maar de avonduurtjes werden verder ingevuld door en voor ‘de meisjesclub’, waar we niet alleen gezellig bij elkaar waren, maar ook leuke dingen maakten en zelfs een weekje weg gingen met elkaar. Dit alles was in handen van stichting opbouw Drenthe (nu stichting welzijn Midden Drenthe). Hadden we dan nog een avondje over (en het huiswerk was klaar…) dan zaten we gezellig bij elkaar in het dorpshuis waar een biljart stond en een pingpongtafel, waar iedereen zich kon vermaken. In de weekenden werden o.a. drive-ins georganiseerd voor de jeugd. Ook dat werd vaak nogal druk bezocht. De discotheek droeg de naam HELIOS wat zoveel betekende als ‘Herrie En Lawaai Is Ons Streven’ (…), waar wij als jeugd maar wat graag gehoor aan gaven om gezellig samen aanwezig te zijn en kwam je elkaar niet alleen de doordeweekse avonden, maar ook ’s weekends weer tegen! 

En één keer per jaar werd de feestweek (nu ‘Zomerfeest’) op touw gezet, waar we ons ook weer als kind of jeugd zeer op verheugden. Overdag leuke kinderspelletjes en de avonden waren voor de ouderen onder ons. Je zag dan ringsteken, sprietlopen (met een paal over de Verlengde middenraai)  en dan natuurlijk niet te vergeten, de stoelendans wat vaak kolderieke taferelen opleverden. Zo hier en daar stond een kraampje, waar men o.a. kon buksschieten of touwtje trekken. Ook was het kraampje waar snoep verkocht werd  druk bezocht door de kleinsten en zag je in menig kinderhandje een dubbeltje glinsteren die dringend verruild moest worden voor iets lekkers. Al was het geheel, in vergelijking met nu, iets kleiner van opzet, het was er zeker niet minder gezellig om. Ook ligt het in mijn herinnering dat alles destijds veel meer bezoekers trok, maar ook veel meer mensen waren die deelnamen aan de spelletjes.   Wat niet is veranderd in mijn optiek, is de inzet van vrijwilligers! Alles wat op touw werd gezet, was grotendeels in handen van vrijwilligers, wat ook nu het geval is. Ook onze eigen kinderen blijken dezelfde affiniteit te hebben voor sport, spel, feest en inzet in en voor eigen dorp en zie ik, nu een generatie later, dat zich alles lijkt te herhalen. Veel jeugdigen onder ons blijken van diezelfde mening zijn toegedaan gelukkig. Want hoe je het ook wendt of keert, de jeugd heeft nog steeds de toekomst en wij met hen!

Opgroeien én meedoen in een dorp als de onze is m.i. belangrijk voor een goede sociale ontwikkeling, wat niet alleen het kind ten goede komt, maar waar op den duur ook het dorp weer wel bij vaart. Misschien komt het omdat ik hier ben opgegroeid zoals hierboven omschreven in een toen al bruisend dorp, heb ik genoeg met Nieuw-Balinge en hanteer ik  dan ook graag de uitspraak; ‘Samenwerken Werkt!’ Want samen moeten we het doen en als ik om me heen kijk én hoor, weten velen onder ons dat samenwerken inderdaad werkt!  Maar vooral óók omdat velen met elkaar er een dorp van proberen te maken zo we die allen graag willen en inzien je schouders er onder te moeten zetten. Voor elkaar, door elkaar! Iedereen zegt elkaar vriendelijk goedendag en je maakt zo af en toe een praatje. De naoberhulp is hier ook nog aanwezig; als je hulp nodig hebt is die er! Zelfs zie je zo hier en daar koopwaar aan straat met een geldpotje waar men zichzelf nog mag én kan bedienen. Nieuw-Balinge, een fijn dorp om te wonen én op te groeien!   Kortom: m.i. redenen genoeg waarom ik veel met Nieuw-Balinge heb!

Geke Strijker – Sok.