Wat heb ik toch met Ö

 

 

december 2011, Joop en Margo Kraijesteijn


Het feit dat we hier op 6 december 2011 precies 40 jaar wonen, zegt eigenlijk al genoeg.

Er wordt ons wel eens gevraagd, hoe zijn jullie  zo in Nieuw Balinge terecht gekomen.

Omdat we een zus en zwager in Beilen hebben wonen, gingen we daar wel eens een weekje op vakantie, dus kenden wij de omgeving al een beetje. Al hadden wij toen nog nooit van Nieuw Balinge gehoord.

Maar we genoten van de mooie natuur en hadden wel zoiets van in deze omgeving zouden we best willen wonen.

Op een zeker moment belde zwager Tinus op en zei, dat ze in een Fotobedrijf in Beilen iemand zochten. Toen ik( Joop) daarop solliciteerde kon ik gelijk beginnen en heb nog een week of 6 bij mijn zus en zwager in de kost gezeten en ondertussen zochten we woonruimte.

In Westerbork waren er wel woningen te huur, maar die prijs was voor ons te hoog. Toen konden we een woning in Nieuweroord krijgen aan de Splitting nr. 10. Wij er heen, maar omdat we in Waddinxveen ook weilanden en koeien zagen en we het liefst in Drenthe toch bossen en heide wilden zien, zijn we ook in Nieuw Balinge gaan kijken, en dat beviel ons veel beter.

Gelukkig waren er nog diverse woningen vrij, dus konden we nog kiezen en wonen we nog steeds op dezelfde plek aan de Robertusweg. Achter ons huis keken we op de hei en in de verte de bossen en voor ons hadden we ook vrij uitzicht. We keken toen nog op de Haarweg, want de ronde zaal was er nog niet.

Zo zijn we hier terecht gekomen met toen nog twee kinderen Susanne en Joop.

We voelden ons hier al gauw thuis, dat kwam ook door de gemoedelijke omgang van de mensen, iedereen groette je (doeg), wat wij niet gewend waren.

Ook de winkel van Wiets en "pappa" Koster werd voor ons een begrip. Vooral als een van de vriendjes of vriendinnetjes van onze kinderen jarig was. Dan vroeg Wiets naar welke verjaardag ga je, en als je dan wat wilde kopen zei ze, dat heeft een ander al gekocht. (Dat hield ze altijd precies bij).

Of als we gingen tanken (toen waren er nog 2 benzinepompen), dan vroeg ze houden jullie van bonen of boerenkool en ging je met een volle tank en een maaltje bonen naar huis.

Langzaam breidde het dorp zich uit en ook ons gezin, we kregen er nog 4 kinderen bij,  Erwin, DaniŽlle, Robert en Marianne, die hier de ruimte hadden om te spelen en hutten te bouwen op de hei. Joop en Robert mochten graag voetballen en zijn heel wat jaren lid geweest van de voetbalclub en Marianne mocht graag gymmen en zelf ben ik (Margo) er ook een tijd op geweest.

Wat we ook graag deden met de kinderen was in de nazomer bramen plukken, die groeiden hier nog volop,vooral bij ons achter op de hei, we hadden als we gingen wandelen altijd een plastic zak bij ons en kwamen vaak met een zak vol terug.

Ook met onze hond Snuf (DaniŽlle's hond), hebben we wat over de hei en het Mantingerzand gezworven.

Intussen kwamen er heel wat fietspaden bij en omdat we ook graag fietsen maken wij daar nog steeds dankbaar gebruik van. Ook mogen we nog graag een eind wandelen.

Inmiddels zijn de kinderen het huis uit, vier wonen er in Hoogeveen, een in Den Helder en een In Boston U.S.A. en zijn we de trotse opa en oma van 11 kleinkinderen.

Ondertussen zijn we AOWíers en genieten we nog steeds van de mooie omgeving, vervelen doen we ons beslist niet, oppassen op de kleinkinderen, zo af en toe een klusje en vrijwilligerswerk.

Wat ons betreft hopen wij nog heel lang in Nieuw Balinge te blijven wonen, dus wat hebben wij met Nieuw Balinge? HEEL VEEL!!!!

Joop en Margo Kraijesteijn.